Strega

  Noc ogarnęła całe miasteczko. Lampy uliczne oświetlały fragmenty drogi, która prowadziła donikąd. Wszystkie domy miały zgaszone światła i pozasuwane zasłony. Nie było słychać świerszczy ani kroków dziewczyny. Melisa stąpała po ziemi, prawie jej nie dotykając. Nie oglądała się na boki, a wyraz jej twarzy pokazywał, że ta upiorna sceneria nie robi na niej wrażenia, w dodatku kierowała się w stronę lasu. Zatrzymała się przed wejściem do buszu, nasłuchując i wypatrując. Gdy upewniła się, że jest sama, ruszyła dalej. Panujący dookoła mrok nie przeszkadzał dziewczynie w wędrówce, gdyż znała trasę na pamięć.

  Gdy Melisa dotarła na miejsce, jej oczy zabłysnęły z ekscytacji. Zawsze tutaj przychodziła ze swoją siostrą, kiedy były małe. Dotarła na betonowe boisko w środku lasu. Bez zastanowienia podbiegła na sam środek pola, wyjęła z torby białą kredę i zaczęła kreślić po ziemi: koło z siedmioma prostymi. Posypała powstałą figurę ziołami od swojej babki. Skończywszy, stanęła ponownie w centrum boiska, uniosła ręce w stronę nieba, a jej oczy stały się szklane. Na początku wyszeptała „Siostro wróć do nas”, po czym donośnym i stanowczym głosem wypowiedziała zaklęcie:

Casumi cavota

Casumi cava

Casumi pervota

Casumi szpada

Zioła zaczęły się palić i otoczył ją krąg ognia. Nie przerywała zaklęcia, powtarzała je coraz dobitniej. Skończywszy recytować ostatni raz, tuż obok niej spadł piorun. Ostatnim tchem powiedziała:

Casumi Sally

Płomienie zgasły. Dziewczyna opadła na ziemię niczym szmaciana lalka. Obok niej leżał nagi mężczyzna z czarnymi, potężnymi skrzydłami.